Visegrád en Hospital in the Rock

Goedenavond,

Dit zal 1 van mijn laatste reisverslagen vanuit Boedapest worden. 28 augustus kom ik namelijk weer naar huis toe na 9 fantastische maanden. Tot die tijd geniet ik nog met volle teugen van deze mooie stad. En niet alleen van deze stad. Zo wordt het zaterdagochtend vroeg opstaan, want dan ga ik om 7.10 met de trein naar Wenen, the city of dreams, the city of music. Ook ben ik nog van plan om een bezoek te brengen aan Györ en Pécs, twee hele mooie steden in Hongarije.

Mijn reisverslag was de vorige keer behoorlijk lang geworden en daarom had ik mijn bezoek aan Visegrád, een kleine Hongaarse stad aan de Donauknie, 42 kilometer ten noorden van Boedapest, weggelaten in dat verslag. Daarom zal ik nu wat over mijn reisje naar Visegrád vertellen. Na 40 minuten in de trein gezeten te hebben kwam ik aan in Nagymaros waar ik met het pontje ben overgevaren naar Visegrád. Vanaf Nagymaros kun je de kasteelheuvel al zien. Prachtig! Ik kwam een toeristen info center tegen en daar heb ik gevraagd hoe ik het beste bij de burcht op de kasteelheuvel kon komen. Je loopt hier over de parkeerplaats, slaat linksaf, loopt door tot je een trap ziet en dan kun je daar zo naar boven lopen. Klinkt heel simpel, nietwaar? Dat dacht ik ook, maar niets bleek minder waar. De trap had ik gevonden, maar deze trap ging al snel over in een paadje vol met keien en het was heeeel erg stijl. Ik heb dan wel De Prekenstolen in Stavanger beklommen, dit ging me toch echt niet lukken. Ik gleed telkens weer naar beneden. Dus ik heb me omgedraaid en ben naar beneden gelopen, ehh 'sneller rennen dan mijn voeten aankunnen' dat ik dacht ‘ik kan me maar beter laten vallen nu’. Gelukkig kwam ik daar zonder kleerscheuren en schrammetjes vanaf :) Plan B: via een andere weg naar boven. Deze weg liep maar heel geleidelijk omhoog. Het zou dus wel een stuk langer duren, maar ach. Ook al was het 36 graden, het lopen ging goed en ik genoot er met volle teugen van, van al dat groen, de rust en de vrijheid. Onderweg kwam ik een restaurantje tegen waar ik een halve liter limonade in één keer opdronk en mijn flesje met water vulde voor onderweg. Ik kon er weer tegenaan. Na een uur stond ik bij het kasteel! Mijn inspanningen werden beloond met een panoramisch uitzicht over de Donau, het achterliggende bosrijke gebied en Vagymaros.

Nog een geschiedenis lesje: De Romeinen hadden hier asl allereerste een vesting, het werd vernietigd door de Mongolen in 1241 en herbouwd door de koning van Hongarije. Visegrad bleef de koninklijke zetel van Hongarije tot begin 15e eeuw. De burchtheuvel van Visegrád bestaat uit drie hoogten: het onderste met het koninklijk paleis, het middelste met de Salamon-toren en de bovenste met de burcht. Het koninklijk paleis was een van de indrukwekkendste paleizen rond het einde van de 15e eeuw onder Koning Matthias. Het telde toen meer dan 350 kamers over twee verdiepingen. De Turken in 1542, een aardbeving en een bevel van de Habsburgers ( ze waren bang voor een opstand dus verwoestten in de 18e eeuw alle kastelen en burchten in Hongarije) hebben het fort in een ruïne veranderd.

Na van het mooie uitzicht genoten te hebben, ben ik langs dezelfde weg weer teruggelopen, drankje gedaan in hetzelfde restaurantje, en vervolgens een kaartje voor de boot gekocht die me weer terugbracht naar Vagymaros. Vanuit daar heb ik weer de trein richting Boedapest genomen.

Afgelopen weekend heb ik een Nederlands meisje, Cécile, die hier een paar dagen op vakantie was, de plekken in Boedapest laten zien waar ze nog niet was geweest. Zo zijn we naar de Kasteelheuvel geweest (11e keer, maar ik raak er niet op uitgekeken, het is 1 van mijn favoriete plaatsen in Boedapest) en naar het Stadspark. ’s Avonds zijn we met nog een Fins meisje en een Tsjechisch meisje naar Kolor geweest voor een hapje en een drankje. Kolor is een leuke tent, vol met je raad het al gekleurde tafeltjes, stoeltjes etc. Nog wel in de kleuren rood, wit en blauw!

Zondag ben ik naar Hospital in the Rock geweest. Dit museum bevindt zich in een grot onder het kasteel en was tijdens WWII een schuilkelder en geheim ondergronds ziekenhuis. Grotten en kelders zijn met elkaar verbonden en de gehele lengte is 10 kilometer. Soldaten die door bommen waren geraakt, werden hier verzorgd. Tijdens de Koude Oorlog diende het als nucleaire bunker. Een gids leidde ons rond door de verschillende kamers. Je ziet wax figuren ( soldaten, verpleegsters, ...), de oorspronkelijke meubels en inrichting. Was heel bijzonder om dit allemaal te zien.

Nog een fijne avond!

Ik laat jullie in mijn volgende verslag weten hoe ik Wenen met haar hoge Königlich und Kaiserlich gehalte heb ervaren.

Liefs,